Men spreekt van de vuurturen van Ameland, Vlieland etc. Maar wordt die van Terschelling aangeduid, dan heeft men het over de Brandaris. Eilanders zeggen meestal de "toer" (toren). De Brandaris is 's lands oudste, nog in werking zijnde vuurtoren. Het eerste vuurhuis op Terschelling dateert uit 1323. Het is de voorloper van de Brandaris, welke in 1594 zijn huidige vorm aannam. Zijn naam wordt veelal in verband gebracht met werkwoord branden omdat er vroeger op het plateau een echt vuur als baken brandde, maar algemeen wordt aangenomen dat het afkomstig is van de Ierse abt Brandaan (Brendan). Deze zeereiziger wordt in vele kerken rond de Oostzee en kust van Vlaanderen en Bretagne vereerd en wordt veelal afgebeeld als heiligbeeld met brandende fakkel. De Brandaris is niet voor het publiek toegankelijk, maar kan sinds enige jaren wel worden gebruikt als bijzondere trouwlocatie.

De enige molen die Terschelling bezit staat sinds 1876 in Formerum. Toen hij daar aan kwam was hij al 40 jaar oud. Hij werd namelijk in 1836 gebouwd, aan het oosteinde van de Dellewal te West Terschelling. Terschelling heeft meerdere molens gehad, de 1e stamde uit 1612, maar door brand en nadering van het water hebben deze molens het niet gehaald op de oorspronkelijke plekken. Na het verdwijnen van de graanteelt op Terschelling, na de tweede wereldoorlog, was er geen handel meer voor de molen. Gelukkig kocht een particulier de molen voordat deze in verval raakte en hij maakte na een grondige restauratie in 1968 er een koffiebar in. Beslist de moeite waard om eens een kijkje te nemen.

Terschellingers zijn al vanaf de middeleeuwen actief in de handelsvaart en ontdekkingsreizen. Later vonden velen een beroep in de walvisvaart, op koopvaardijschepen en passagiersschepen, bij beloodsing en bij het bergen van schepen. In het natuurgeweld vonden helaas veel zeevarende eilanders een zeemansgraf. Aan de rand van West-Terschelling staat hiervoor het Zeeliedenmonument; een bronzen beeld van een zeemansvrouw, uitkijkend over zee, welke tevergeefs wacht op de terugkeer van haar man of zoon.  Er zijn nog steeds eilanders actief in het bergen van schepen (guusjen) of in reddingen op zee. In 'de kom', het meest oostelijk gedeelte van de haven op West, kunt u de bergings-en reddingsschepen zien liggen. 

In Formerum is een van de beroemdste Terschellingers, de ontdekkingsreiziger en cartograaf Willem Barentsz, die met zijn bemanning in 1596-1597 op Nova Zembla overwinterde, in steen vereeuwigd. Helaas is Willem Barentsz zelf bij dit hachelijke avontuur om het leven gekomen. In het museum Het Behouden Huys, genoemd naar de hut welke de mannen op Nova Zembla hadden gebouwd, is het hele verhaal van Willem Barentsz en zijn mannen uitvoerig te zien en ook in het boek Sporen in het Zand staat het verhaal beschreven.

In de brief van de minister van Binnenlandse Zaken anno 13 september 1865 wordt het houten lokaal op 4 palen, noodvoorziening voor schipbreukelingen op de Boschplaat, goedgekeurd. Aangezien hier de meeste schipbreuk werd geleden was het noodzakelijk dat de overlevenden zich de eerste uren konden redden. In 1953 wordt het huisje zwaar beschadigd en dreigt verloren te gaan. De toenmalige VVV (Terchelling Vooruit) vond echter dat het nog wel degelijk een functie had (als schuilgelegenheid) en de VVV werd voor 1 gulden eigenaar. Het gebouw werd door de VVV grondig opgeknapt, maar in de storm van 16 februari 1962 verdween het voorgoed van het toneel. Het huisje werd op initiatief van de Cultuur Historische Vereniging weer herbouwd in 2000 bij paal 25, compleet met seinbol en wegwijzer. In de winter kunt u het bezoeken met de strandtaxi of lekker wandelend. Vergeet in het laatste geval niet dat u ook weer terug moet! 

In 1904 werd bij de westelijke havendam een houten schuur gebouwd. Deze stond op palen, met de voorkant boven de dam. Ervoor was een glijgoot aangebracht waardoor de bemanning van de N.Z.H.R.M. (reddingmaatschappij) al in de schuur in hun boot kon stappen alvorens de boot via deze goot met een vliegende start te kunnen lanceren om de reddingen op zee uit te voeren. In de kom ligt nog steeds de (huidige) reddingboot "Arie Visser". De schuur is inmiddels niet meer op de oude plek, maar is huidig meer oostelijk in de haven geplaatst nabij de betonning en doet nu dienst als het clubhuis van het duikteam "Equador", wat duidelijk te zien is aan de grote hoeveelheid opgedoken kanonnen en andere voorwerpen welke de nabije omgeving opsieren.